ZEST-Zjednoczone Experymenty Społecznej Tolerancji

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
Start Program FENIX
Proponowany program


PROJEKT “FENIX”

FENIX- Medyczna Marihuana dla pacjentów

Holandia, Izrael i Kanada (i niedługo Czechy) uruchomiły krajowe programy stosowania medycznej marihuany, które służą tysiącom chorych w stanie krytycznym i poprawiają ich zdrowie oraz samopoczucie. W wyników referendów stanowych 23 stanów w Stanach Zjednoczonych Ameryki ustanowiło prawa mające na celu regulację i opodatkowanie produkcji i konsumpcji medycznej marihuany.
Polska nie musi wykonywać tej pracy od zera. Wytyczne do programów stosowania medycznej marihuany przyjęto już w wielu krajach. Jeśli Polska zdecyduje się na ten krok, będzie ona czwartym czy piątym członkiem klubu najbardziej postępowych państw, udostępniając medyczną marihuanę chorym ludziom, a to wszystko w granicach prawa i zgodnie z konwencją Narodów Zjednoczonych o narkotykach.

 

10 punktów programu FENIX

 

  1. Wydzielić medyczne zastosowanie marihuany z systemu sądownictwa karnego.
  2. Stworzyć system identyfikacji dla pacjentów i ich opiekunów, tak aby policja miała możliwość weryfikacji prawnie zatwierdzonego zastosowania medycznego marihuany.
  3. Ustalić realistyczne możliwe posiadane ilości dla użytku medycznego.
  4. Wesprzeć prawo pacjentów i ich opiekunów do uprawiania swojego leku i łączenia się w celu tworzenia kolektywów.
  5. Uprawianie leku powinno być oparte na obszarze sadzenia, a nie na ilości upraw.
  6. Zapewnić ochronę prawną dla lekarzy przepisujących medyczną marihuanę.
  7. Lekarze powinni mieć prawo przepisać medyczną marihuanę każdemu pacjentowi, któremu mogłaby ona przynieść korzyści.
  8. Przyjąć program krajowej uprawy włączając “Agencję ds. Medycznej Marihuany” zgodnie z Paktem ONZ z 1961 r.
  9. Stworzyć jednostkę badającą medyczną marihuanę dla zapewnienia bezpieczeństwa i jakości.
  10. Ustanowić system rozporządzania medyczną marihuaną dla zapewnienia bezpiecznego dostępu i kolejnego poziomu kontroli jakości dla ochrony pacjentów.

1. Wydzielić medyczne zastosowanie marihuany z systemu sądownictwa karnego.

Jest to najważniejszy krok. Pacjenci borykający się z chorobą nie powinni ponosić ryzyka aresztowania za to, że po prostu próbują ulżyć swoim cierpieniom. Sprawiedliwe społeczeństwo powinno podchodzić ze współczuciem i zrozumieniem do swoich najbardziej bezbronnych obywateli. Wydzielenie medycznego zastosowania marihuany z zakresu działań przestępczych spowodowałoby zracjonalizowanie podejścia do leczenia pacjentów i modernizację polskich praw dotyczących leków, aby odpowiadały obecnemu podejściu do tego tematu.

2. Stworzyć system identyfikacji dla pacjentów i ich opiekunów, tak aby policja miała możliwość weryfikacji prawnie zatwierdzonego zastosowania medycznego marihuany.

Ten drugi punkt wiąże się nierozerwalnie z punktem pierwszym. Ustanowienie tego typu systemu zaoszczędzi czasu i środków policji, oraz oszczędzi pacjentom i ich opiekunom stresu związanego z zatrzymaniem i przebywaniem w areszcie. Policja byłaby w stanie natychmiast zidentyfikować legalne użycie w przypadku spotkania pacjenta używającego lub uprawiającego swój lek. W Kalifornii jest to karta podobna do prawa jazdy lub karty kredytowej i może być wydana przez Ministerstwo Zdrowia.

3. Ustalić realistyczne możliwe posiadane ilości dla użytku medycznego.

Jak w przypadku wielu innych leków, medyczna marihuana przeznaczona jest zwykle do użytku codziennego. Pacjent prawdopodobnie będzie posiadał dużo większe ilości marihuany niż osoba paląca dla rozrywki. Niektórzy pacjenci zużywają 4 gramy dziennie lub więcej do leczenia. Pacjent z rakiem przechodzący chemioterapię jest jednym z przykładów pasujących do tego profilu. Ilość dozwolona godnie z prawem kalifornijskim to 224 gramy rocznie. Należy jednak zauważyć, że jest to minimalna dopuszczalna ilość. Miasta, hrabstwa i lekarze mogą ustalać ilości, które uważają za odpowiednie pod względem wartości terapeutycznej. Ponadto należy zauważyć, że rząd federalny Stanów Zjednoczonych prowadzi program, który zapewnia dostarczenie pacjentom 300 gram miesięcznie. My, działający w ramach Projektu Phoenix, uważamy że minimalne użycie rozpoczyna się od 2 gramów dziennie wzwyż.

4. Wesprzeć prawo pacjentów i ich opiekunów do uprawiania swojego leku i łączenia się w celu tworzenia kolektywów.

Pozwoliłoby to pacjentom równać swoim potrzebom jednocześnie oszczędzając pieniądze dla siebie i kraju. Badania wykazały, że kiedy pacjenci mają dostęp do marihuany, stosują mniej opiatów i innych leków. Ponieważ marihuana ma wiele odmian, pacjent mógłby hodować dokładnie ten rodzaj, który odpowiadałby jego potrzebom. Poprzez tworzenie kolektywów pacjenci, którzy nie mogą uprawiać swoich własnych ogródków, mogliby dzielić się kosztami i nadal otrzymywać swój lek po niższym koszcie.

5. Uprawianie leku powinno być oparte na obszarze sadzenia, a nie na ilości upraw.

Ilość upraw nie jest dobrym sposobem do określania uzyskiwanych ilości. Z powodu zróżnicowania w sposobach uprawy opieranie uprawianych ilości na ilości sadzonek jest dogłębnie niesprawiedliwe.
Istnieją takie rodzaje upraw jak uprawa pod sztucznym światłem lub na zewnątrz w pełnym słońcu; sadzonki w doniczkach lub w ziemi; jeśli w doniczkach, ważny jest ich rozmiar; jeśli jest to uprawa pod sztucznym światłem, ważna jest moc oświetlenia. A co z doświadczeniem uprawiającego? Co pacjent czy opiekun wie o uprawie marihuany? Poprzez zastosowanie obszaru sadzenia mogą być obliczone uprawy na jednostkę powierzchni.

6. Zapewnić ochronę prawną dla lekarzy przepisujących medyczną marihuanę.

Lekarze muszą mieć możliwość otwartej i szczerej rozmowy ze swoimi pacjentami. W Stanach mimo że lekarze mają ochronę prawną wielu z nich nadal boi się rozmawiać z pacjentami czy przepisywać im medyczną marihuanę. Dzieje się tak, bo rząd federalny w Stanach Zjednoczonych groził lekarzom utratą licencji i uprawnienia do przepisywania leków. Sprawa sądowa rozwiązała ten problem, ale nadal panuje strach i brak zaufania pomiędzy lekarzami. Skutkiem czego pacjenci nie otrzymują odpowiedniej opieki lub informacji, których potrzebują, aby stosować swoje leki w sposób prawidłowy.

7. Lekarze powinni mieć prawo przepisać medyczną marihuanę każdemu pacjentowi, który skorzysta z jej zastosowania.

Istnieje duża i wciąż rosnąca liczba dowodów na bezpieczeństwo i skuteczność marihuany. Trwają badania zróżnicowanego zastosowania marihuany jako leku. Z czasem badania te wskazują coraz więcej chorób, które można leczyć tym sposobem, zaś informacje na ten temat należy udostępniać lekarzom i pacjentom w celu uzyskania maksymalnych korzyści.

8. Przyjąć program krajowej uprawy włączając “Agencję Cannabis ds. Medycznej Marihuany” zgodnie z Paktem ONZ z 1961 r.

Ponieważ Polska jest sygnatariuszem tego Paktu, program uprawy mógłby stanowić gospodarczą i medyczną korzyść dla kraju. Zarząd nad nim powinno sprawować Ministerstwo Zdrowia i Rolnictwa. Taki program zrównoważyłby prawa pacjentów do uprawy i stworzył możliwości pracy dla wielu ludzi. Agencja Cannabis ds. Medycznej Marihuany nadzorowałaby komercyjne aspekty programu i usprawniała import/eksport tego produktu na światowym rynku. Biorąc pod uwagę ilość terenów rolniczych w Polsce i robotników, Polska jest odpowiednio jest odpowiednim miejscem do tego celu. Dlaczego Polska miałaby być importerem, gdy może być producentem i zbierać obfite żniwa korzyści gospodarczych? Tylko w Kalifornii medyczna marihuana to przemysł wartości 1,3 miliarda dolarów. Polska liczy 10 mln więcej ludzi niż Kalifornia i szacuje się, że byłoby aż 500.000 pacjentów kwalifikujących się do programu medycznego zastosowania marihuany. Obecnie w Polsce żyje 135.000 ludzi cierpiących na raka i praktycznie wszyscy z nich mogliby czerpać korzyści ze stosowania medycznej marihuany.
Agencja ds. Medycznej Marihuany powinna przyjąć wytyczne od istniejących już krajowych programów medycznej marihuany w innych krajach i ogłosić przetarg na wybór osób mających uprawiać marihuanę.

9. Stworzyć jednostkę badającą medyczną marihuanę dla zapewnienia bezpieczeństwa i jakości.

Dzięki temu pacjenci mogą otrzymać lek o odpowiedniej mocy działania i poziomie czystości odpowiadającym innym produktom farmaceutycznym. Laboratorium to najprawdopodobniej byłoby nadzorowane przez Agencję ds. Medycznej Marihuany.

10. Ustanowić system rozporządzania medyczną marihuaną dla zapewnienia bezpiecznego dostępu i kolejnego poziomu kontroli jakości dla ochrony pacjentów.

Tego typu system mógłby być prowadzony przez apteki lub ustanowiony w ramach zatwierdzonych centrów rozporządzających marihuaną, co byłoby ich wyłącznym zadaniem. Takie centra byłyby nadzorowane przez Ministerstwo Zdrowia jako kolejna część systemu opieki zdrowotnej.

 



Formalności

A. Oświadczenie o chęci przystąpienia do Programu Fenix

B. List Motywacyjny opisujący perspektywę osobistych doświadczeń

C. Historia choroby - wszelkie dokumenty i zaświadczenia mogące stanowić o podstawie przyjęcia do programu - wzór do pobrania.

Do projektu Fenix mogą przyłączyć się wszyscy zainteresowani rozwojem tej nowej gałęzi przemysłu medycyny antycznej.  Pary pacjentów i ich opiekunów (prawnych, bądź wyznaczonych), wolontariat (opiekuni, edukatorzy).
Jesteś pacjentem stosującym Cannabis, jako medycynę?
Dlatego aby uregulować formalności prawne i w przyszłości zabezpieczyć bezpieczny dostęp do medycznych upraw, proponujemy, co następuje: prawo pacjenta do upraw własnych na użytek medyczny, związki pacjentów do kolektywnych upraw ogrodowych, a w przyszłości  kooperację  z Ministerstwami Zdrowia i Instytutem Ochrony Roślin i Ziół. Taka forma zamkniętego systemu upraw i dystrybucji pozwoli pacjentom na dostęp do lekarstwa w kosztach produkcji, o zachowanej standaryzacji medycznej. Taki system zaowocowałby bogatym asortymentem medycznym o niemonotonnej jakości i różnorodnej tradycji.
Edukacja w dziedzinie Cannabis (wyłącznie z perspektywy medycyny) jest jednym z głównych filarów Fundacji. Wdrażanie wiedzy i filozofii WAMM jak również otwarcie na różnorodne tradycje "babuni"- jest symbiotycznym przywilejem i nigdy nie obowiązkiem. Poprzedniczka aspiryny zasługuje na szersze poznanie, tak, aby wiedza o zastosowaniu i rytuale podania przetrwała w dokumentach medycznych dłużej niż tylko do epoki Wiktoriańskiej.